خود فرستاد . چون متولّد شد ، آن را در وى پوشانيدند . چون بزرگ شد به خدمت پدر مشغول شد و تربيت يافت و در ايّام حيات پدر خود به حج رفت ، شب عرفه در خواب ديد كه به روضهء شريفهء رسول ( ص ) آمد و سلام گفت ، از حجرهء شريفه آواز آمد و عليك السلام يا ابا التجاشى پدر وى بر آن حال مطلع شد و اهل خود را از آن خواب خبر داد و بشارت داد كه مراد حاصل شد . بعد از آن درس گفت و حديث نوشت و روايت كرد و تصنيف كرد و از تصانيف وى يكى آن است كه عوارف را ترجمه كرده است و در آنجا تحقيقات صادر از كشف و الهام بسيار است . وفات وى را به سال 716 ه . ق ثبت كرده‌اند . ( نفحات الانس ، ص 309 ) . ص 15 شيخ ابو عبد اللّه محمّد بن خفيف شيرازى ( 11 ) از مشايخ صوفيّه قرن چهارم هجرى و از اصحاب جريرى و ابن عطا بود و سال 391 ه . ق نوشته‌اند ( مصباح الهداية ، ص 108 پاورقى 2 ، صفوة الصفا ، ص 15 ) . ميرزا معصوم در طرايق الحقايق ، ( ج 2 ، ص 475 ) مىنويسد : « شمايل و فضايل عبد اللّه خفيف نه چندان است كه برتوان شمرد ، پوشيده نيست كه مجتهد بود و در طريقت مذهبى خاص داشت . و خفيفيان جماعتىاند از صوفيه كه تولّا به دو كنند و طراز مذهب او در تصوّف بر غيبت و حضور اوست . در تذكرة الاوليا ( ص 106 ) آمده است كه : « از ابناء ملوك بود و بر تجريد سفرها كرده ، رويم و جريرى و ابن عطا و منصور حلاج را ديده بود و جنيد را يافته . و او را از آن جهت خفيف گفتندى كه هر شب غذاى او به وقت افطار هفت دانه مويز بودى بيش نه . و سبك‌بار بود و سبك‌روح و سبك‌حساب . ص 22 حسن بصرى ( 12 ) ابو سعيد حسن ابن ابى الحسن يسار بصرى 21 - 110 ه . ق . از بزرگان تابعين و از مشاهير زهّاد عهد اموى . پدرش از اسراى ميسان بود و خود وى نيز از موالى به شمار مىآمد . حسن در مدينه به دنيا آمد ، و در وادى القرى نشو و نما يافت . پس از آن به بصره رفت ، و آنجا اقامت